Platonik olma, değmez ona, yazık sana

aslında yazık "bana". Ben plaonik olmayı beceremiyorum abicim yapamıyorum işte. Sırılsıklam eşşek gibi aşık oluyoru tamam ama anında ötüyorum "seni seviyorum" diye.
Hareketlerim tavrım bakışlarım hiç biri bana yetmiyo yani, illaki duymanı istiyorum ona da tabi..
Çekici geliyo ya yok böyle bi dünya. Yapışmak istiyorum. Herif ilaç gibi. Uyuşturucu bi nevi. Öyle oluyo yani. Platonik aşklarımda hep en masumumdur. Ama hayal kurar mıyım-evet. O adamla evlendiğimi, çocuklarım olduğunu, o adamın o çocuklarla oynadığını, onlar için uykusuz kaldığını falan düşünürüm hep. Platoniklerde de öyle diğerlerinde de. "ben coolum, evlilik de ne, çocuk mu ııyy" diyen kızlar yalancının önde bayrak flama taşıyanı. Gördüğü her yakışıklıyla evlilik hayali kurmak genlerimize işlemiş durumda ve bunu reddedersek ölürüz.
Abi ama kim istemez ki şimdi öyle sevimli güleç yüzlü bi bebek!! Dürüst olalım yani.
Aşk çok garip bi şey yaa... Yüzü aklından çıkmıyo öncelikle. Sana bakışı.. sarılışı.. elini tutuşu.. konuşurken dudaklarının aldığ şekiller, duruşu.. sesi ve kokusu etkiler beni en çok bi insanın. Bi de teni çeker. Onun teni çekiyo beni. Sesine bayılıyorum. Kokusu ayrı bi mükemmel. Sarılışındaki sıcaklık beni benden alıyo..
Hep sarıl bana, hep öyle gülümse, öyle bak, öyle konuş, kokunu hafızamda bırakma sadece sürekli tazele...