Başka bir yaşam

konuyla ilgili olarak:

Göksel-Yalnız kuş

Bazen düşünüyorum, gelecekte yollarımız ayrılırsa, o başkasının olursa ne yaparım... Onu unutabilecek miyim? Peki o beni unutabilecek mi hiç? Hayır hayır, asıl soru şu olmalıydı, "birbirimizi hatırlayacak mıyız hiç?" Ona benzeyen minicik bi oğlum olsun istemiştim hep. Buğday sarısı saçları, yemyeşil gözleri ve tapılası burnuyla babasının kopyası olsun istemiştim. Başka biri annelik yaparsa ya o meleğe? Başka bi kadının elini tutarsa ya beraber o meleğe bebek eşyası almaya giderken? Başkasının parmağına takarsa bana aldığı istiridye yüzüğü parmağıma takarken "ileride pırlantasını takmak" dileğinin aksine? Ne yaparım bilemiyorum. Sanırım bildiğin kahrolurum. Nefes alamam hani. Bir gün görürsem omzunda hayallerini kurduğum melekle, yanlarında o kadınla yürürken, sanırım o an ölürüm.

Biliyorum tüm bu kurduğum geleceğimizi kesiştiren hayallerin gerçek olması imkansız. Kaç yaşındayız ki daha.. Kaç nefes, kaç hayal kırıklığı, kaç hayal var önümüzde.. Biliyorum ki ayrı kentlerde aynı aşka sığınamayız. O kadar korkutuyor ki beni "daha var" dediğim sonun bu denli yaklaşması.. Şimdiden önümüze engeller koymaya başladı "sınava çalışma" adı altında. Gitmesin, bırakmasın beni istiyorum. Beraber yaşlanmak istiyorum. Birden fazla kedi almak istediğimi söylediğimde benimle tartışsın, sonra kıyamayıp kendisi gidip alsın istiyorum. Çocuğumuz olsun istiyorum. Ona benzesin istiyorum.

Ama son o kadar hızlı yaklaşıyor ki, aniden yüzüme çarptığında ayakta nasıl kalacağım bilemiyorum. O benim dağılmama sebebim, mutluluğum. Saçma biliyorum ama o varken antidepresana gerek yok. Keşke hep benim kalsa...