Evet bitirdim sonunda şu salak okulu! :) Hepsinden kurtuldum. Sevdiklerimden de ayrıldım ama olsun be onlar da benim için sevindi. İçimde liseye dair hiç bi şey bırakmadım her şeyi söyledim itiraf ettim.
Bi insanın mesajı bile bu kadar sevindirebilir mi insanı yaa! :) Zaman duruyo sanki, hissediyosun. En büyük derdin bile bi hiç oluyo sadece bi "naber :)" mesajıyla bile..
asıl konumuza gelecek olursak..
ismi cismi her şeyi beni benden alıyo yaa.. Düşünüyorum aynı şehre gitsek seneye diye, acaba bi "acaba?"sı olur mu? Keşke Ankara'ya gelse o da.. Bi de ben dişçi istiyorum senelerdir diş hekimliğini de kazanırsa ben mutluluktan ölürüm galiba :D Gerçekten öyle bi hayalim var "dişçiylen evlencem ben" falan diyorum senelerdir :D Allaaam duy beni lütfen yaa.. Geçen bi günlüğüme baktım da lan "please god make him mine" falan yazmışım her yere. (bkz: annem okuyo diye ingilizce yazıyorum napym)
özlerim onu ben, gülüşünü bakışını, mimiklerini, saçlarını, kokusunu, her şeyini yaa.. Keşke o da benimle gelse aynı şehre..
Hayat güzel gidiyo kilo alabiliyorum sonunda, sınavım geçip gidecek 2 gün sonra, arkadaşlarım hep yanımda daha ne isterim ki onun dışında :)
HAMİŞ: "sevmek bir şeyi sevmektir sen kadar, aşkı bize yanlış öğretmiş kader
oyuncağa çevriliyo ya bazı şeyler, ben ona yanıyorum" demişim kısa zaman önce. Neyse gündem bu:
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder