içimde ölen heveslerim var

Yetenekli bi çocuktum.
Çok yönlüydü hem de yeteneklerim.
Sesim güzeldi, güzel resim yapardım, spora çok yatkındım, efsane bir oyunculuk kabiliyetim vardı kalemim çok kuvvetliydi ve çok kitap okurdum. Değerlendirebildim mi? Hayır. Babam izin verdi mi hayır. Önce basketbol topu istedim, dendi ki "basketbol erkek oyunu." Herhangi bir voleybol takımına yazdırıldım mı Hayır. Çünkü kızların voleybol oynarken giydiği taytlardan her yerleri belli oluyormuş. Başka sporlarla da ilgilendim ama olay hep aynı ya, hep benzer bahaneler en kötü bahane de derslerimi etkiliyormuşmuş. Koroya yazıldım okulda, koroda 2 solo şarkı verdiler bana sesimi sen tahmin et, yaşım 11 falan, Aynı zamanda şiir dinletisindeyim kendi yazdığım şeyleri falan okuyorum, Babamın bunları bıraktırma bahanesi sevgilim olmasıydı sanırım. Ya sevgili dediğim şey de "sevgiliyiz artık" diyoduk sadece, elele tutuşmak yan yana oturmak falan bile yoktu. O kadar saçma, Bu sırada ben kitap okuma yarışmaları falan kazanıyorum ilde derece falan filan, kitap okumam yasak ama evde, ders çalışmıyomuşum çünkü kitap okurken. Ben de erkenden yatağa gidip 2600 telefonumun ışığında, okulda tenefüslerde falan okuyorum kitap. Resim kursuna yazılmama izin verilmedi, resim öğretmeni olucam büyüynce dedim babam 7 yaşındaki çocuk halime "atanamazsın olmaz boşver" dedi. Gitar aldım kazandığım devlet bursuyla, kursa yollamadı hocalar hep erkek diye. Şarkı söylediğim her yerde bu işten anlayan adamlar diyo ki "bi enstruman çalman lazım sesini besler." Kendi kendime gitar çalmayı öğrendim. Bi boka yaramadı ama. Okulumdaki insanların neredeyse hepsi orospu çocuğu olduğu için dışlandım, "ön plana çıkmaya çalışıyosun" bık bık diye öttüler tepemde gitara küstüm lise 2'de. Solistlik yaptım işte grubumuz vardı okulda. Basketbol oynadım lisede 3 sene kadar. Güzeldi. Üniversitede sürdüremedim.
Bu arada derslerimi etkilemiş mi bakalım bunlar, Öğretmen lisesinde okudum ve ardından Anadolu Üniversitesinde okyuorum okulum bitmek üzere. Eğitim hayatım süresince HİÇ ÇALIŞMADIM. HİÇ. Bu sene belki biraz çalışmışımdır o kadar.
İçimdeki hevesin ağzına sıçıldı. Hiç bir şey yapamadım Karabük yüzünden, ailem yüzünden. Lise1'de sevgilim vardı bitane, ilk aşık olduğum adam, karamel. Annem çocuğun annesine gitmiş ayrılsınlar diye. Kadın da demiş ki "ya bırakın çıksınlar ne kadar devam edebilecekler ki." 5 yıl sevgilimdi karamel benim. Ayrıl barış araya reklam al falan ama 5 yıl. Daha da olurdu o kadın çirkeflik yapmasa ve yapmayacak olsa. Ciddi bi ilişkiydi bizimkisi. 5 yıl oldu şehnaz hanım. utanın lütfen.
Kaldı içimde. Yarışmalara katılamadım. Tiyatrolarda oynayamadım babam kızar diye. Değil ki oldu da zaten bu. Oyunu ve koroyu son gün bırakmak zorunda kaldım bi kere. Yarıyolda bırakmak zorunda kaldım insanları. İçimdeki hevesler birer birer öldü.
Bizim yoktu ki FRP oynayabileceğimiz arkadaşlarımız köylü Karabükte kim nerden bilsin FRP ne demek. İngilizce okuyoruz diye uzaylı gözüyle bakılıyodu bu siktiğimin şehrinde bize.
Sıkıldım ya. olabileceğim yerlerde başka insanları görmekten çok sıkıldım. Yapabileceğimden kat kat azını yapan insanların el üstünde tutulması ben deli ediyo.
Adama bilmem neyi ben öğretmişim, ya da ben adam etmiş kültür sokmuşum o boş beynine, adam nerelere çıkmış ben neredeyim.
O kadar çok şey yarıda bıraktırıldı ki bana, artık bir şeye başladığımda devam ettirmeye uğraşma gibi bir alışkanlığım yok gderse gider gitmezse sikerler kafasındayım ki hiç de gitmiyo böyle olunca.
Hiçbir işin ucundan tutup sonuna kadar gitmeye takatim yok.
Artık da sikerler.
Bıktım ya valla.
Şu siktiğimin bloguna yavşak yavşak şeyler yazsam "ırkıdışımın bılıgı vır" diye paylaşırsınız, Sizin de içinizde olan üzüntüleri dertleri paylaşıyorum diye saklıyosunuz utanmasanız götünüze sokacaksınız.
Sessizsiniz yorum da yapmıyosunuz hayır istatistikler gözükmese kimse okumuyo zannedicem.
Neyse.
Hepsini tam anlatamadım, yazamadım ya da abartıyorum sanacaksınız ama olaylar böyle. Hep birileri tarafından hakkım yendi benim şu hayatta. Ya ben annesi beni sevmiyo diye sevgilimden ayrıldım ya artık sevmiyorum falan diye bahaneler bilmem neler bulup. Biliyorum çünkü biz ciddiyiz ve ilişkiyi bozacak annesi. Amaan neyse, unutmam ben o ettiğin lafı ama Şehnaz Hanım. Yedirirler sana o lafı sen de bunu unutma. Utandırıcam seni bak görürsün.

HAYATIMI BOK EDEN BÜTÜN İNSANLAR, SİZE SELAM OLSUN. SIÇICAM AĞZINIZA BEKLEYİN SİZ.