unstable

Duygularım düşüncelerim ve hareketlerim çoğunlukla stabil değil ancak bana dair stabil olan tek şey içimdeki burukluk. Şey gibi, şarapnel parçası gibi saplandı kalbime, çıkaramıyorum oradan, dokunmaya kalktığımda daha da derine itip kanatıyorum yine yarayı. Kurtulamıyorum işte ne yapayım. Suçlu bendim biraz da sendin bilmiyorum ama gerçekliği kırdık biz orada. Bunun burukluğu içimdeki. Yarım kalmış şeylerin bıraktığı huzursuzluk var içimde ve bununla yaşamak istemiyorum ben. Ama buna karşı yapabileceğim hiç bir şey de yok. Mutsuzum, üzülüyorum, içim parça parça oluyor. Ama YAPABİLECEĞİM HİÇ BİR ŞEY YOK. Ellerim kollarım bağlı derler ya, işte öyle. Hayattan mutluluk kırıntısı dileniyorum resmen. Ya hayat lütfen bana böyle davranma. Böyle olmasın. Biliyorum çok dalga geçiyorum diye bunlar ama, lütfen. Buradan vurma beni. Yetmedi mi şimdiye kadarki darbeler bu yandaki? Yetsin be? Bitsin?