Gerçekten hiç iyi değilim. Bütün günü atlattım sanıyordum ama yine buraya geldim. Bütün yaz gülücüklerle kahkahalarla ve mutlulukla oturduğum yerde kendi başıma mutsuzluk ve iç bunaltısıyla oturuyorum. Kendimi bazen bir denizaltı gibi hissediyorum. Okyanusun bütün basıncını sırtımda, omuzlarımda hissedebiliyorum. Her şeyin başladığı noktada oturuyorum. Yalnızım, plansızım. Bunlar hiç bana göre şeyler değil. Zamandan bir şeyler ummak bıraktığım bir alışkanlığımdı ancak yine aynı yerde zamandan bir şeyler umarak oturuyorum. Aşkın matematiği olmaz biliyorum. Ama yine de umuyorum. Anılar, zaman çok acımasız. Bazen hiç varolmamak istiyorum. Ölmek değil, sadece birkaç gün ya da birkaç saat varolmamak istiyorum. Beni okyanusun dibine çeken taş o kadar büyük ki bazen karşı koyamıyorum, yoruluyorum. Keşke bunu durdurmanın bir yolu olsaydı. Keşke bütün duygularımı öldürmenin bi yolu olsaydı. Belki o zaman mutlu olurdum. Belki o zaman “kendim” olurdum.
Kimselerle konuşamadıklarımı buraya yazıyorum kimseler okusun diye
Seni tanımıyorum ama ben de şu an bulunduğun yerden geçtim geçiyorum, sonunda kabul etmen gerekiyor o da senin kadar sevseydi asla bırakmazdı. Ben sonunda kabullendim.onunda anlıyorsun ki özlediğin şey aslında yeniden güzel günlerinizdeki gibi hissetmek. Seni sevmediğini bilsen de onu sevmeye devam ediyorsun belki ama inan bana bir gün seni gerçekten seven, şu anda senin onu sevdiğin gibi seven birisi karşına çıktığında o zaman anlayacaksın özlediğin kişi o değil, özlediğin kişi sensin. O eski mesajları okurken ağzı kulaklarına varan ve sevildiğini bildiği için mutlu olan halin. Üzülme artık demenin hiçbir faydası olmayacağını gayet iyi bilen biri olarak sana dileğim kuş koysunlar yollarına ��
YanıtlaSilTeşekkür ederim güzel dileklerin için. Sözlerinde çok haklı olduğunu şu an görebiliyorum. Ama yine de diyorum ki içimdeki bir şeyleri keşke kımasaydı da yeniden normal olabilseydim.
Sil