Hani olur ya bazen..

Bazen fütursuzca aşık olmak istiyorum. Aslında  öyleyim de.. O kadar aşığım ki.. Onun gözünde neyim ama-Hiç bi şey!! Beni arkadaşı olarak gördüğünden bile emin değilim. Hayat ne kadar garip değil mi?Kimi zaman o kadar aşık oluyorsun ki bu aşk nefes almana engel oluyor. Kimi zamansa her şeyi boş verip eğlenmene bakmanın daha doğru olduğunu görüyorsun. Ama biliyor musun ben "Şehrazatın olmayı dilerdim." Böylece sana seni ne kadar çok sevdiğimi kelimelere sığdırmayı dener, sen uyurken saçlarını okşayıp gözlerinin içine bakabilirdim. Belki o zaman beni severdin.. Kim bilir.. Belki başka bi hayatta karşılaşsaydık her şey bambaşka olurdu. Şu aşk filmlerindeki gibi, ben şansıma küsüp arkamı dönmüş giderken beni çevirip "dur.. seni seviyorum" derdin belki... Hani önce arkadaşlardır sonra bir de bakmışlar delicesine aşık olmuşlar birbirlerine ya, öyle işte..

Mutluluk kavramının şekil almış halisin benim için.. Gözlerin, kokun, müzikal sesin, o kahrolası saçların.. Bunları yok saymak o kadar zor ki... Seni, o bana inat mükemmel duruşun, yürüyüşün, fiziğin, ruhunla yok sayabilmeyi düşünmek bile o kadar zor ki..
Hani;

"her şeyi terk ettim, ne aşk ne şehvet 

sarışın başladığım esmer bitiyor 

anlaşılmaz yüzü koyu gölgeli 

dudakları keskin kırmızı jilet 

bir belaya çattık, nasıl bitirmeli 

gitar kımıldadı mı zaman deliniyor 

kimi sevsem sensin, hayret 

kapıların kapalı girilemiyor "

demiş ya şair, aynen öyle işte..  

"Biz" demek bile bencillikken, ilk defa bencil olamıyorum ben. Senden ötürü hepsi ah bir bilsen.. "Gözlerin gözlerime değince, felaketim olurdu ağlardım. Beni sevmiyordun, bilirdim. Bir sevdiğin vardı, duyardım.." 

Umarım hayat bizi peri masalı misali karşılaştırır tekrar.. Umarım tam zamanında karşılaşırız seninle.. Umarım..