bir kaç gündür hayatı kaldırabildiğimi düşünüyordum ama yine her şey darmaduman oldu.
mide bulantılarımın yanına bir de istemsiz kas kasılıp gevşemeleri eklendi ve bu beni çok korkutuyor.
dün yaşadığım utanç verici olayı kaldırabildiğimi düşünmüştüm ama yanılmışım, sadece bardak tam olarak dolmamış daha. bugün olan şeyler bardağı taşırdı ve işte yine dokunsalar ağlayacak vaziyetteyim.
çok saçma şeylere ağlayıp çok saçma şeylere duygulanıyorum
artık gerçekten bıktım. ilaçlardan bağımsız yaşamak istiyorum. ilaçlarım olmadan da duyguları yerinde ve dozajında yaşıyor olabilmek istiyorum.
kimseyi gücendirmeyeyim diye uğraştıkça ben yoruluyorum ve açıkçası artık pek de şeyimde değil kim gücenmiş kim kırılmış. Bıktım çünkü.
Hem zaten insanlar darılmak, gücenmek, trip atmak istiyorlarsa sen ne kadar alttan alırsan al umurlarında olmuyor.
Her neyse, ben de diğer insanlar gibi olmak istiyorum, ilaca ihtiyaç duymadan yaşamak.
Duyguları algılayış biçimimi size ancak şu şekilde anlatabilirim,
Renkleri çok yoğun görüyorsunuz mesela. Diğer insanlar normal görüyor ama siz o kadar yoğun ve parlak görüyorsunuz ki bu sizi yoruyor. Diğer insanlar gibi normal görebilmek içinse ilaç kullanmanız gerekiyor. Her gün bir ilaç. Diğer türlü bir sürü sorun yaşıyorsunuz.
Aynı bu şekilde ben de duyguları çok yoğun yaşıyorum. Yani bir bakıma sizin duygu eşiğiniz normal düzeydeyken benim duygu eşiğim çok alçak ve bu beni çok yoruyor.
Lustral artık yuttuktan on dakika kadar sonra midemi bulandırmaya başladı, yarın uyanabilirsem gidip ilacımı değiştirticem.
Siz bari umutsuzluğa alışmayın,
hadi bay
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder