Bir arkadaşım söylemişti bunu bana.
Ben kendime yakıştıramıyorum hayatta olan biri için göz yaşı dökmeyi.
Canımın yanmasını kendime yakıştıramıyorum.
Üzüntüleri kovalayamıyor olmayı kendime yakıştıramıyorum.
Ne yapacağımı ne düşüneceğimi şaşırmış durumdayım bunu kendime yakıştıramıyorum.
Farkında olmadan o kadar güvenmişim ki gitmeyeceğine, beni bırakmayacağına; bu güveni kendime yakıştıramıyorum.
Beni üzmek istemiyosun, ama beni öldürüyosun.
Ben bunu anlamıyorum.
Kusura bakma ama gerçekten anlamıyorum.
Her şeyini özledim.
Benim bu halim değildi senin ilgini çeken, biliyorum; ama eski halima dönebilmem için "sana" ihtiyacım var.
Benim yalnız kalmaktan ödüm kopuyordu ya, artık yalnız kalmaktan değil şaka gibi geliyor ama resmen sensiz kalmaktan korkuyorum.
Çok mantık çerçevesinde seviyorum seni ama sana aşık olan yanım mantık nedir bi haber.
Yapamıyorum.
Olmuyo.
Oldurulacak bu bana senin tarafından biliyorum.
Ama
Ben
Yapamıyorum.
Kimselerle konuşamadıklarımı buraya yazıyorum kimseler okusun diye
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder