Şu sıralar yalnızlıktan kafayı yediğim için mi bilmiyorum ama sanki çölde susuz kalmış gibi özlüyorum onu. Eski fotoğraflara ve videolara bakıyorum. İnsanlara ve ilişkilerine bakıyorum. HEr yerde onu görüyorum, kendisini değil ama suretini. Özlüyorum ama bir mucize olsa ve gelse yine işler boka saracak biliyorum. Sadece hayatımda olsun istiyorum hiç değilse, yaşadığım iyi kötü her şeyi anlatmak istiyorum, her şeyi bilsin istiyorum. Onu sandığı nedenlerden dolayı bırakmadığımı bilsin istiyorum. Çünkü hiç biri doğru değildi. Yürümediğini düşündüğüm için ayrıldığımı bilsin istiyorum. Onu mutsuz ettiğim için pişmanlıktan geberdiğimi bilsin istiyorum.
Gerizekalının teki bizi nana ve nobuya benzetmişti bir defa, çok saçmaydı ama ben de o gerizekalı nana gibi gidip takumiye yapıştım. Nasıl bir beddua ettiyse nasıl ah ettiyse dileği tuttu.
Ben şu an yalnızım, yalnız yaşıyorum, arkadaşlarım var ve aramız muazzam iyi sağolsunlar beni yalnız bırakmıyorlar ama hiçbir şey Natsu'nun sevgi ve ilgisinin yerini tutmuyor. Onun beni sevdiği gibi sevilmek onu sevdiğim gibi sevmek istiyorum yine ama malesef olmuyor.
Artık depresyonla boğuşmaktan o kadar yoruldum ki pes edip psikiatra gittim, ilaç kullanmaya başladım tekrar. Şimdi mutlu muyum hayır ama mutsuzluğumu da hissetmiyorum ki bu iyi bi şey. Her günün gecesinde kendimi öldürmek istemiyorum artık en azından. Mutsuzluğun tenime yapışan balçığını hissetmiyorum. Bu da iyi bir şey.
Natsu, eğer bunları okuyorsan senden tek bir ricam var, lütfen bir defa olsun benimle buluş, bir kahve içelim, anlatayım sana içimdekileri.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder