kendini kandırmanın dayanılmaz hafifliği

bu blog ne yaprak dökümleri gördü.. Ama hepsi bir şekilde telafi edildi. Bu sefer de aynı şey olur mu bilemem blog. Artık bi örümceğim yok. Neden mi? "mahalle baskısı" olarak adlandırdığımız saçma, gerikafalı bi şey yüzünden. Örümceğe hiç bi şekilde kızmıyorum. Keşke bilebilse bunu. Onu çok özlüyorum durduk yere. "yitirmeden anlamaz insan" çünkü. onu Bellatriximle bir gördüğümü zaten biliyodu. Ama "bazıları", daha beni tanımayan ya da tanıyamyan "bazıları" onu benim üzdüğümü düşünerek aslında kendileri üzdü. Sen kimsin ki bi insanın akıl yetisini sorgulayıp kiminle arkadaş olup olmycağına karar veriyosun? Sen beni ne kadar tanıyosun ki "söylemedim" dediğim bi şeyi gerçekten söyleyip söylemediğime karar verebiliyosun? Kimsin sen ya? Kimsiniz siz?
O insan benim içimi biliyo, ben de onun. Neyi ne zaman doğru ne zaman yanlış söylyceğimi de en iyi o biliyo.
Ama... neden gerçekten gittin be örümcek? Neden bıraktın beni? Ben şimdi kime çığlıklar atıp "örümceeeeeeeeeeeeek" diye sarılıcam? Kiminle bağıra çağıra şarkı söylycem?
Neden gittin?
Bilmiyo musun seni ne çok sevdiğimi? Seni hiç incitmek istemediğimi ve istemyceğimi bilmiyo musun be örümcek?
Ahhh blog ahh... Bazen diyorum ki "niçin yaşıyorum ben?". niçin yaşıyorum ki blog? ciddi anlamda söylüyorum, ölsem o okulda 3 kişi anca üzülür. Biri bonibon, biri stinson diğeri de kim olur gerçekten bilmiyorum.

Bu çok canımı yakıyo. Sevmediğim insanların bana arkasını dönmesi umrumda değil ama ya sevdiklerim? Sevdiklerim neden bunu bana yapıyo blog?
Bu arada, en küçük kalp çarpıntım bile beni düşündürür oldu "ya canını yakarsam diye.
M8'm her zaman olduğu gibi her iki süreçte de yanımda, beni yalnız bırakmıyo. Onu çok seviyorum. İyi ki var ve umarım hep olur.
Cumartesi Ankara'ya gidiyorum olabildiğince eğlenmeye, her şeyi arkamda bırakmaya çalışıcam.
Ha bi de, unutmadan;
Eğer size gülümsüyosam, sizi seviyorum demektir. Çünkü yapım gereği ne kadar zorlarsam zorlym arkasından konuştuğum insanın yüzüne gülemem, gözlerine bakamam.
xoxo